HISTORIA MŁYNA GRODZKIEGO

1370 r.

Budynek Młyna Grodzkiego ma bogatą historię. Dokładna data powstania młyna nie jest znana. Pierwsze zapisy świadczące o jego istnieniu pochodzą z 24 czerwca 1370 roku. Jest to jeden z najstarszych młynów byłych Prus Wschodnich. Od XVII wieku młyn znajdował się w posiadaniu prywatnych osób. W 1864 roku w drodze przetargu młyn zakupił Adolf Gramberg. To właśnie jemu i jego rodzinie przypisuje się największe zasługi w rozwoju przetwórstwa zbożowego na terenach Prus Wschodnich. W najlepszych latach rozkwitu młyna, w nocy 1892 roku, pożar zniszczył doszczętnie budynek i maszyny. W trakcie remontu właściciel unowocześnił młyn. Rozbudował magazyny i spichlerze, zwiększył liczbę walców, przez co czterokrotnie wzrosła moc przerobowa młyna. Roczna produkcja zwiększyła się z 17 tys. cetnarów (1 cetnar = 54,5 kg) do 75 tys. cetnarów i spowodowała obrót na kwotę 200 000 marek.

1900 r.

W 1901 roku w spadku po ojcu młyn otrzymali synowie: Paul i Adolf. Pod rządem Paula Gramberga wydajność młyna zwiększyła się do 135 tys. cetnarów. Grodzki Młyn stał się największym i najnowocześniejszym młynem na Prusach Wschodnich. Mąka wysyłana była koleją do Kaliningradu, a stamtąd statkami do Roterdamu. Następnie barkami na Renie mąka docierała aż do Zagłębia Ruhry, Westfalii, Nadrenii, Baden i Witenbergii.

1930 r.

W 1931 roku nastąpił kryzys w rolnictwie i bankowości, co doprowadziło do gwałtownego zahamowania sprzedaży i obrotu towarami. Od 1936 roku młyn, zarządzany przez Alfreda Gramberga – syna Paula, przetwarzał coraz większe ilości zboża, aż do kolejnego pożaru, który wybuchł w 1940 roku. Odbudowa młyna nie była już tak szybka jak dawniej. Druga wojna światowa uniemożliwiła te prace, co w konsekwencji doprowadziło do dużych strat gospodarczych. Młyn ruszył dopiero w maju 1943 roku. Popyt na mąkę w tym czasie był bardzo duży. Łączny przerób w roku 1944 wyniósł 200 tys. cetnarów. Po tej ostatniej odbudowie, Młyn Grodzki znów stał się największym i najnowocześniejszym na Prusach Wschodnich oraz jako jedyny został wyposażony w maszyny elektryczne. Po zakończeniu II Wojny Światowej wojska rosyjskie, wycofując się z tych ziem, zdemontowały i wywiozły wszystkie urządzenia, które znajdowały się w młynie.

1994 r. - do dzisiaj

Przez pół wieku budynek młyna służył jako magazyn zbożowy PZZ. W 1994 roku budynek młyna został użyczony spółce Młynomag. Przeprowadzono gruntowny remont budynku i zamontowano nowoczesną linię do przemiału pszenicy. Rok później ruszyła produkcja mąki pszennej, a w 2000 roku również maki żytniej.